Zakładniczka

            Wiatr rozwiewał jej włosy, kiedy pędem przemierzała skraj lasu. Wszystko wirowało jej w oczach, tak szybko - szybciej! Pęd powietrza napawał ją wolnością, której od tak dawna już nie czuła. Była taka szczęśliwa, upojona chwilą!
Nie potrafiła złapać zbawczego oddechu, ale to nie miało znaczenia! To nagłe wyzwolenie nie chciało dąć jej odpocząć.  Biegła - pędziła przez łąki rozkwiecone makami, chabrami i stokrotkami a gdzieś z tylu jelonek uskoczył w las przestraszony jej świszczącym śmiechem. Wszystko nabrzmiewało piękną muzyką, huczało jej w głowie, brakowało tchu a obraz przed nią zlewał się w jedną kolorową masę - lecz zatrzymać się nie chciała, nie mogła już nie potrafiła…
Pędząc tak śmiała się tylko do nieba…

          Niecałe dwa dni później - w rowie - wieśniacy znaleźli zmasakrowaną dziewczynę. Jej nogi były bose, mocno okaleczone od jeżyn, kamieni i nawet chyba połamane w kilku miejscach. Całe jej ciało nosiło znaki przypalania, bicia i bestialskiego torturowania. Ale kiedy zebrani wokół niej ludzie spojrzeli na jej twarz, ujrzeli błogi uśmiech wypisany na sinych wargach.

Jak wykazała późniejsza sekcja zwłok - Główną przyczyną zgonu młodej kobiety było mocne przeciążenie serca, które po prostu przestało bić nie mogąc dłużej już pompować wzburzonej krwi.