Agonia

Autobus pełny ludzi jechał przed siebie. Panował radosny nastrój, bo jechaliśmy na wycieczkę. Część ludzi śpiewało, część z uśmiechem na twarzy rozmawiało, inni jedli i pili.

Siedziałem z bratem na przednim siedzeniu i szukałem dla siebie dziewczyny na czas wycieczki a może i na całe życie. Jak zwykle byłem sam i jak zwykle szukałem tej jedynej.

Brat pokazywał różne dziewczyny ładne i roześmiane, ale ja patrzyłem tylko na jedną: smutną blondynkę siedzącą w kącie na samym końcu autobusu. Była jedyną osobą niebiorącą udziału w ogólnej wesołości. Siedziała nieobecna, jej duże błękitne oczy smutne i przesiąknięte chęcią zapomnienia patrzyły pusto przed siebie. Usiłowałem nawiązać kontakt wzrokowy i chociaż chwilami patrzyła w moim kierunku a w okolicach ust błąkał się cień uśmiechu nie sądziłem, że mnie widzi.

Zapragnąłem jej bardzo i nic się już więcej nie liczyło. Chciałem ją poznać i wyruszyć tylko z nią w tę najpiękniejszą drogę ludzkiej egzystencji, jaką jest życie we dwoje, wyruszyć wspólnie z nią.

Autobus zatrzymał się i ludzie ruszyli do wyjścia. Cały czas ją obserwowałem. Ona nie szła, ona płynęła i miałem wrażenie, że ludzie rozstępują się przed nią. Sunąc rozsiewała wokół siebie aurę dostojeństwa i tajemnicy. Zdawała się kierować instynktem, bo oczy miała zamknięte. Długie blond włosy zsunęły się na twarz i rozsypały.

A kiedy już wszyscy znaleźli się na zewnątrz autobusu, ona zaprosiła nas na... pogrzeb. Na pogrzeb męża i synka. I z budynku stojącego na skraju lasu wyszli ludzie w towarzystwie dwóch postaci: jej męża i synka.

Te dwie osoby przypominały atrapy, jakieś przeraźliwie koszmarne lalki, ale poruszające się. Obie ubrane na czarno. Chłopiec mógł mieć lat dziesięć. Poruszał się wolno z zastygłą śmiercią na twarzy. Kroczył za mężczyzną, który do złudzenia przypominał manekina z wystawy.

I ruszyliśmy.

Ona dołączyła do nich. Ubrana na czarno szła przed siebie, a obok niej szurały dwie kukły. Ktoś szepnął, że jej mąż i syn zginęli, zniknęli a ich ciał nigdy nie odnaleziono. Gracja i majestat wkradały się w jej ruchy, a może to było tylko złudzenie, gdy się widziało jak nieudolnie poruszają się te dwie zjawy obok niej.

Zastanawiałem się, co zrobią na cmentarzu.

Usłyszałem z tylu, ze jej męża i syna trochę ożywiono, by mogli dojść na cmentarz. Nie było już w nich życia, a jedynie pewien mechaniczny impuls. Tak to widziałem. Ich twarze były martwe, zarówno mężczyzny jak i dziecka. Oblicza trupów z wiecznym spokojem i zadumą nad marnością życia ludzkiego.

Ale co dziwne, w miarę zbliżania się do cmentarza ona upodabniała się do nich. Z jej twarzy życie sczezło. I zaczęła iść podobnie jak oni. I wówczas zrozumiałem. Ona umierała, umierała z tęsknoty i miłości za nimi.

Ogarnął mnie nieskończony smutek. Kolejna dziewczyna, która mogła być tą jedyną odchodziła, a ja nie umiałem jej zatrzymać.