Leśna aleja.

- Jedziesz ? – usłyszała ponaglający ton Sławka.
Nie wiedziała, co mu odpowiedzieć. Chciała jechać i nie chciała. Może gdyby inicjatywna wyszła od niej, a nie od niego, jej myśli byłyby bardziej poukładane.

***

Anka była spokojną, pogodną dziewczyną. Miała kasztanowe włosy, błękitne oczy i lekko zadarty nos. Podobała się – zarówno sobie, jak i innym. Ot taka filigranowa, uśmiechnięta, młoda kobieta.

Jakieś 2 lata temu, wracając autobusem z centrum miasta, poznała Sławka. Po prostu podszedł i się przedstawił. Właściwie nie był w jej typie – szczupły, wysoki szatyn. Ona gustowała w muskularnych brunetach. Jednak coś ją w nim zauroczyło. Nie wiedziała, co dokładnie, ale było to na tyle silne, że jeszcze tego samego dnia poszła z nim na kawę.

Początkowo ich znajomość opierała się głównie na wspólnych wypadach do knajpek i weekendach w domku nad jeziorem. Z czasem jednak bardziej się do siebie zbliżyli.

- Chciałabym się z Tobą zestarzeć – „wyskoczyła” którejś nocy do Sławka.
- Cieszę się, że mamy podobne plany – odpowiedział.
Właściwie mogliby dalej pociągnąć temat, ale tak naprawdę żadne z nich nie miało na to ochoty.

Mijały dni, tygodnie, miesiące. Praca, dom, praca, dom, wypad do klubu, domek nad jeziorem. I tak w kółko. Czy byli szczęśliwi ? Tak, byli. Jak cholera.

Jak mogłaby określić Sławka jednym zdaniem ? – Czuły, trochę ciapowaty, fajny facet.
Jak mogłyby określić Sławka jego byłe dziewczyny ? – Palant.

Dlaczego ?

Otóż Sławek lubił ocierać się o drzewa. Dlaczego ? Tego nikt nie wie. Nikt nigdy o to nie pytał. Czy Anka zapytała ? Oczywiście, że nie. Dlaczego ? Chyba wolała nie znać powodu. Bardziej interesowało ją to, jak wyplątać się z tej niezręcznej znajomości. Wszystko byłoby może do zniesienia, gdyby nie to, że Sławek najbardziej lubił to robić w jej towarzystwie. Zresztą określenie „w jej towarzystwie” byłoby zbyt płytkie. On po prostu lubił to robić w towarzystwie swojej kobiety.

Właściwie mogłaby po prostu odejść, skoro nie potrafiła dzielić z nim tej radości. Jednak nie potrafiła. Dlaczego ?

To proste – sama lubiła to robić i wiedziała, że nikt nie zrozumie jej tak, jak on. Dlaczego jednak uważała tę znajomość za niezręczną ? Dlaczego nie potrafiła dzielić z nim tej radości ? Była po prostu zazdrosna … o drzewa.

***

- Jedziesz ? – ton Sławka już dawno przestał być spokojny.
- Jadę – odpowiedziała zrezygnowanym głosem Anka. – Ale ja biorę sosnę, a Ty brzozę.
- Niech będzie – odpowiedział.

Pojechali. Nie pierwszy i nie ostatni raz.
Koniec.