Bramy Piekła cz. II

„Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci kamień"

      Stali zdezorientowani rozglądając się. Jakiś starzec pobiegł do drzwi i próbował je otworzyć... bez skutku. Powoli zaczęli panikować. Każdy pytał się każdego „co się dzieje?” i wtedy ciało prostytutki uniosło się nad ich głowy. Lewitowała tak przez niecałą minutę czerwień jej sukni drażniła oczy, a krople krwi... leniwie unosiły się w górę z powrotem do żył. Potem jej ciało upadło gwałtownie na ziemię rozmazując dokoła resztki krzepnącego szkarłatu.

Otworzyła oczy...

      Światło zgasło na dobre, jedynie płonące w niektórych miejscach świece dawały blady blask... Wtedy długie zwisające za ołtarzem flagi zajęły się ogniem. Między nimi wisiał odwrócony krzyż migający w świetle tańczących płomieni... „o mój Boże” powiedziało kilka głosów. Wysoko pod sklepieniem, za oknami, niebo przybrało kolor czerwony. Przewodnicząca odwróciła się powoli do reszty i patrzyła w ledwo widoczne, przerażone twarze. Poczuła jak coś spada na jej policzek. Dostrzegła zdziwienie na twarzach starców. Powoli podniosła dłoń i wytarła... kroplę krwi.
Kolejne ciemnobordowe punkciki zaczęły pojawiać się tu i tam... i tu... i tam. Kap, kap...

Woda z kranu kap, kap, kap
Piorę chustkę chlap, chlap, chlap

Idiotyczna piosenka, nauczana kiedyś w szkołach, zabrzmiała w jej głowie.
Gapili się oniemiali na sklepienie, które było już całe czarne od przesiąkającej krwi.

Kotek, kotek nosek myje
Pyszczek, uszka oraz szyję

Cholerna piosenka – pomyślała przwodnicząca, gdy za oknami pojawiła się czerwona błyskawica... a potem usłyszeli ogłuszający grzmot. Krew zaczęła padać jak najgorsza ulewa w tropikalnym lesie. Starcy zaczęli krzyczeć i uciekać w stronę drzwi. Ubrania nasiąkły gęstym płynem życia... w tym przypadku zwiastującym smierć. Ślizgali się. Jedna kobieta zakończyła swój żywot roztrzaskując czaszkę o kant ławki, w której przez tyle cudownych lat modliła się do Boga o odpuszczenie grzechów. Bóg ją w końcu wysłuchał...
Kolejna błyskawica...
Grzmot...
Krwawy deszcz ustał i pozostała tylko cisza. Wtedy z głośników zaczęła rozchodzić się muzyka. Ave Maria Schuberta. Wszyscy stali na swoich miejscach i rozglądali się. Ściany biły czerwienią, a z wielkich kandelabrów leniewie spływały ostatnie krople krwi.
Zapłonął odwrócony krzyż. Nie spalał się... po prostu się palił. Niektórzy zaczęli robić znak krzyża. Jakaś kobieta spojrzała do góry, na balkony, i głośno krzyknęła. Reszta również spojarzała ciekawa, co tak przesraszyło kobietę. Stała tam wysoka, zakapturzona postać w czarnym płaszczu. Kilka stłumionych okrzyków odbiło się od czerwonych ścian. Starzec, który pierwszy uderzył dziewczynę zaczął płakać.
      - Czego chcesz od nas?! - krzyknęła przewodnicząca – Powiedz, czego chcesz i odejdź!
Postać podniosła rękę i palcem wskazała na nich. Obserwowali jak ręka powolnym ruchem wskazuje każdego po kolei. Płaczący starzec teraz zaczął się modlić, lecz po chwili zaczął się dławić. Walczył z jakąś niewidzialną siłą, która... wyrwała mu język. Strumień krwi wystrzelił mu z ust, a wyrwany kawałek jego ciała zleciał na dół i utonął w gęstniejącej krwi. Kilka osób krzyknęło w przerażeniu „Boże pomóż nam!”. W tym momencie coś wyrwało im gardła. Obrzydliwy odgłos wił się między ławkami i zaczął wspinać się na ściany. Upadli martwi w krew. Widząc to, przewodnicząca wyjęła różaniec, jednak zaraz go upuściła. Jej ręce zaczęły się wykręcać. Kości trzaskały jak łamane gałązki. Zaczęła krzyczeć nie wiedząc, co się dzieje. Krzyczała przeraźliwie z bólu. Po chwili skóra pękła i razem z krwią ukazały się połamane kości. Pozostali, którzy jeszcze żyli podbiegli szybko do niej, aby pomóc bliźniemu w potrzebie. Próbowali ją uspokoić, jednak sami zaczęłi krzyczeć, kiedy głowa przewodniczącej zaczęła obracać się wokół własnej osi. Usłyszeli łamiący się kręgosłup. Przewodnicząca upadła, a jej oderwana głowa kilka centymetrów obok niej.
Krzyczeli przeraźliwie, coraz głośniej. Wiedzieli, że nie było już dla nich ratunku. Spojrzeli do góry. Czarna postać cały czas stała i patrzyła na nich. Zamilkli w jednej chwili. Nie mogli oddychać. Próbowali z całych sił, jednak coś im nie pozwalało. Teraz w kościele słychać było tylko grającą muzykę i miotanie się ludzkich ofiar w krwi. Zaczęli się dusić. Chwilę później poczuli, jak ziemia pod nimi trzęsie się. Całą podłoga kościoła pękła na pół. Szpara była niewielka, ale pragnęła ich. Zaczęło ich wsysać w czarną otchłań. Kobieta, która próbowała uciec, utknęła i z całej siły próbowała zaprzeć się rękami. Jej ciało pękło na pół. Dolna część opadła razem z wnętrznościami, a mózg powoli odchodził do wieczności.
W kościele nie było już słychać hałasu, tylko spokojne i delikatne brzmienie muzyki.
Czarna postać odwróciła się powoli...
I zniknęła.