Ostatnia Wojna.

Mój debiut literacki, któtki acz treściwy w świecie tibijskim osadzony:

Ostatnia Wojna:

      Posłaniec gnał w ciemności z niewyobrażalną prędkością jak na kogoś tak krępego. Ale znał teren po którym się poruszał, był on dla niego domem od niepamiętnych czasów. Pokonał kolejny ukryty zakręt, gdyby tego nie zrobił, wpadł by do dzióry ze szlamami, ochydnymi istotami chaosu, wchłaniającymi wszelkie żywe tkanki i plugawiące zemię po której pełzają. Był już prawie przy stanowisku obronnym Jacka Kranmera. Ostatnim stanowisku jak się dowiedział, to był właśnie powód jego pośpiechu.
- Hej Jack! - powiedział resztkami oddechu łapiąc się ściany. - Mamy kłopoty... Oddział Sama nie wytrzyma długo, daję mu jeszcze kilka minut, potem napór skoncentruje się na nas...
- rrrRRWA MAĆÂ ! - Jack wyglądał na podłamanego – Mówisz, że my, nasza piątka, jesteśmy w stanie obronić się przed tą całą nadciągającą armią? Ale niech skonam jeśli oddamy pola bez walki! Chciwe sukinsyny dostaną porządne lanie zanim położą swoje łapska n..ghhh – Pierwsza strzała przebiła mu płuco, nie było gradu kolejnych gdyż wąskie korytarze uniemożliwiały oddanie wielu strzałów przez wrogich łuczników, lecz Jack miał dla nich ostatnią niespodziankę. Wyciągnął zza pasa swój garłacz, przymierzył i wystrzelił a sześć mknących wraz z hukiem kul zrobiło wyrwę w zastępach nieprzyjaciela. Osunął się potem na ziemię, jeszcze dyszący ale niezdolny do walki.
- Jak ci na imię posłańcze? - wychrypiał, a krwista piana cisnęła mu się na usta. Napastnicy wysłali już swoich rycerzy, za nimi ustawiali się łucznicy.
- Jark Hammerhand. Nic nie mów, zaraz się nimi zajmiemy. - Już wstawał gdy nagle mocna ręka Jacka złapała go za ramię
- Dajcie im przykład grozy chłopcze.. ghnnn.. tak by kolejne pokolenia bały się zstąpić w głębiny pamiętając co się dziś wydarzyło... - blask jego oczu począł gasnąć.
Przeklęte stworzenia o któych tyle opowiadali Starsi, chciwe, liczne, atakujące jak demony, nie posiadają honoru. Stwór ciemności i zakłamania.... człowiek.
- Za Durina! Za Kazordoon! - ostatni wolni krasnoludowie rzucili się w bitwę unoszeni skrzydłami furii!


      Bajarz pogładził swą długą, splątaną w warkocze brodę, pyknął z fajki i powiedział:
Tak moje dzieci, kończy się legenda wojny naszych przodków przeciwko ludziom. Lecz powiem wam jedno – puki te skały stoją tu niewzruszenie, puty nie wyginą dzieci Durina!
Iskry podniecenia w oczach bajarza powoli przygasły, a gdy dzieci udały się do swoich domów, wyciągnął z worka garłacz na którym wygrawerowane zostało jedno imię – Jack. Samotna łza zakręciła mu się w oku.